Konor przyszedł na świat krótko przed rozpoczęciem pełnoskalowej inwazji. W Dnieprze mieszkał w rodzinie Antona i Tetiany, a najbardziej przywiązał się do Antona. Papuga siadała mu na ramieniu, tańczyła, gdy ten gotował, a nawet nauczyła się mówić jego głosem. Wśród jej pierwszych słów były „Cześć” i „Chwała Ukrainie”.W 2025 roku Anton zginął w Dnieprze wskutek ataku rosyjskiego drona. Po jego śmierci Konor jakby stracił część siebie: przestał normalnie jeść, zaczął wyrywać sobie pióra, schudł i niemal przestał mówić. A kiedy już mówił, był to głos Antona, z jego intonacją.Konor trafił do schroniska Natalii Popowej, gdzie razem ze zwierzętami uratowanymi przed wojną otrzymywał pomoc. Po leczeniu weterynaryjnym przekazano go do centrum „Wolne skrzydła” pod Lwowem. Czekały tam na niego nowa woliera, opieka i towarzystwo innych uratowanych ptaków.Na początku Konor był bardzo przestraszony, agresywny i nieufny. Ale spokój, opieka i obecność drugiej papugi stopniowo pomogły mu wrócić do siebie. Pióra znów zaczęły odrastać.Historia Konora nie jest tylko historią o traumie. To historia o tym, że nawet po stracie, strachu i wojnie powrót do życia jest możliwy. Czasem potrzeba do tego jedynie bezpiecznego miejsca, czasu i kogoś, kto się nie odwróci.Właśnie takie miejsca tworzą „Wolne skrzydła”, dla ptaków, które ucierpiały przez wojnę, ludzkie okrucieństwo czy inne zagrożenia. Tutaj dostają szansę, by znów żyć.